Freek Vielen . nl

 6, 7 en 8 oktober in de repetitieruimte van De Tijd (Antwerpen). Om 20:15

website: hier. 

19,20, 21 en 22 oktober op het festival Batard (Brussel).

website: hier.

speeldata

Begin - verder in het oosten lichte bewolking: 

27 oktober, theater Kikker, Utrecht.

21, 23, 26 november, Jonge Harten Festival, Groningen.

Tirade:

23, 24 september (try-outs) 20.30 uur
OUTheater, Groningen - Harmonieplein

Vr 29 oktober 20.30 uur
Ostadetheater, Amsterdam

Mijn nieuwste documentaire

- De Tijd Gaat Voort.

VPRO- De Avonden Radio 6 02/04/10

Nieuwe datum:

19 maart in de USVA te groningen. 20:30.

voor verdere info: www.usva.nl

Hopelijk tot dan.

nieuwe datum:

vrijdag 9 januari. 2030. In het PleinTheater in Amsterdam.

www.pleintheater.nl

wanneer besluiten we om iets te gaan doen?

in mijn agenda staat nu:

11, 12, 13 november - spelen in Antwerpen bij de Tijd.

De dramaturge van de Tijd heeft samengevat waar mijn stuk nou over gaat.

Freek Vielen ziet de wereld als een hoop puzzelstukken van verschillende puzzels. Na je ontsteltenis over een onthoofd kinderlijkje bij een gijzelingsactie in Beslan: met je lief aan tafel zitten en kiezen tussen pizza hawaï of met spinazie. Hoe rijm je dat alles in je hoofd? Hoe maak je theater terwijl de wereld kapotgaat?

Of het klopt kunt u zelf gaan beoordelen. Straks. Als u komt kijken.

voor info: http://www.detijd.be/cgi-bin/tijd_frame.cgi?1,1,0809/m2.html

luister hier “Dijanne in Hollywood”

uitgezonden vijf oktober op Holland Doc radio.

-zondag 5 oktober wordt mijn nieuwe radiodocumenataire “Dijanne in Hollywood” gespeeld op radio1.

-mijn vorige documentaire “In den Vreemde” is geselecteerd voor de Prix Europe waar de beste documentaire van het afgelopen jaar uit Europa wordt gekozen.

 -”In den Vreemde” zal ook op het Batard Festival in Brussel te beluisteren zijn.

- Mijn monoloog ’begin - verder in het noordoosten lichte bewolking’, gaat in de eerste week van November in premiere in Antwerpen bij De Tijd.

- weblogstukjes vind u op www.devrijdag.nl 

Het kost wat duiten, maar dan heb je ook wat.
Meer dan een jaar lang is er gezwoegd, gerekend, gedacht en gepraat, maar nu is het dan zo ver. De feestelijke tot water lating van het e-literaire tijdschrift : www.devrijdag.nl
Onthoudt die naam.

Er zullen in de komende weken nog wat vernieuwingen doorkomen, maar u mag nu al zeggen wat u er van vindt.
op www.devrijdag.nl

Eindelijk: www.devrijdag.nl

Wat u nu gaat lezen is niet het bloedstollende verhaal van mijn eerste undercover actie als journalist. Meer het ‘ach ja, jammer, volgende keer beter’ verhaal van wat mijn eerste undercover actie had moeten zijn.

Afgelopen woensdagavond ben ik in het kader van mijn nieuwe radiodocumentaire naar een Scientology-meeting geweest. Ja, die van Tom Cruise en John Travolta. Ja die sekte, kerk, cultureel centrum en meeting place.
Niet dat Dijanne daar iets mee te maken heeft, maar ik dacht dat het een mooi inkijkje zou kunnen geven in Hollywood.
Dat deed het zeker. Maar undercover, met een microfoon in mijn tas, was toch iets te naïef gedacht over die op geld beluste sekte.

Je hebt in Hollywood talloze cursussen, workshops en lezingen voor beginnende acteurs. ‘How to get started in the business’ of ‘your way to success’ of iets in die trant zijn de welluidende titels van die cursussen. Als je een tijdje hebt gespeeld in een soap en je bent daarna op een zijspoor belandt kan je altijd nog acteerlessen gaan geven: ‘work your way into soap-opera’.

Ik kan dat nu met een beetje spot opschrijven, maar dat is niet zoals de Amerikanen tegen dit soort cursussen aankijken. Cursussen volgen, zelfhulp boeken lezen, managers, sterren en handen raadplegen, het hoort er allemaal bij als je succesvol wilt zijn.
En bovenal wil elke Amerikaan juist dat; succesvol zijn.

De Amerikanen hebben een nogal dubbele verhouding tot hulp aannemen. In hun commercials zeggen ze met de grootste stelligheid dat met een beetje will-power het klimaatprobleem zo door hen op te lossen is, hameren ze meermaals op dat ze de wereld voor niets nodig hebben, dat ieder individu alles kan bereiken wat die maar wil. Tegelijkertijd praten ze openlijk over hun bezoek aan een shrink, lopen ze tijdens een wandeling hardop tegen zichzelf te praten (“I can do this, I’m great, I can do this, I’m so proud of myself”) en gaan ze zonder schroom naar allerlei ‘how to’- workshops.
Waar ik met mijn Europese vooringenomenheid bij de ‘I can do this, I am great’ wandelaar toch voornamelijk het idee krijg dat je met een ietwat bange wandelaar te maken hebt, die duidelijk iets dus niet kan, zien de Amerikanen een te begeren portie wilskracht.
Iedereen kan alles bereiken waar die van droomt, als die maar eerst de juiste cursus volgt, lijkt de Amerikaanse basisgedachte. Een basisgedachte waar veel geld mee te verdienen valt als je de juiste cursussen kunt aanbieden. Mensen zijn bereidt hun halve jaarinkomen te investeren in een cursus, zolang ze maar het idee krijgen dat dat hun kan helpen bij het verwezenlijken van hun droom.

Als ik hier mensen hoor praten over welke acteer lessen ze nu nemen, volgt daarna steevast een riedel over hoe geweldig de leraar is, welke beroemdheden hij eerder getraind heeft, hoeveel er al geleerd is en hoe goed de andere klasgenoten zijn. Om vervolgens altijd te eindigen met het weetje dat Dustin Hoffman nog steeds acteerlessen volgt.
‘You know Dustin Hoffman has still acting lessons’
‘Yeah, you have to, you know’ zegt de ander dan, ‘I mean, it’s your craft, you know, you have to do that.’

Maar goed. Terug naar woensdag avond. Of beter naar maandag middag, de middag waar ik me aanmeld voor de ‘how to get an agent’ meeting, gegeven door de Scientology.

Ik had me van tevoren een beetje ingelezen en wist dus dat ze bij de Scientology niet zo van de openheid zijn. Ze moeten zich immers een beetje kunnen beschermen tegen die buitenwereld die hun steeds maar kapot wil maken.
Dus eerlijk zeggen dat ik een documentaire aan het maken was en vragen of ik wat mocht opnemen, was niet echt aan de orde.
Nee, ik zou me voordoen als een jongen die vorig jaar afgestudeerd was aan het Herman Teirlinck Istituut in Antwerpen en zich nou aan het oriënteren was voor een eventuele overstap naar Hollywood.
Een leugen niet te ver en niet te dichtbij de waarheid dus.

Met groot enthousiasme werd de telefoon opgenomen en het was Great en Fantasic en Wonderfull dat ik me wou aanmelden voor hun seminar. En wat ik die middag te doen had. Nog niet zoveel, antwoordde ik, compleet in mijn rol.
“Wow I was hoping for that” antwoorde Emilia, ze had namelijk nu al eens speciale aanbieding voor me. Een geheel verzorgde één-op-één meeting met een loopbaan coach om te kijken wat de mogelijkheden voor mijn carrière waren, normaal 300 dollar maar nu gratis.
Kijk, dacht ik, een kerk die aan aanbiedingen doet, dat is een kerk van deze eeuw.

Ik bedankte voor de eer, ik had me, beducht als ik was voor hun evangelisch karakter, voorgenomen naar een meeting te gaan en daarna niets meer van me te laten horen.

Woensdag middag werd ik weer gebeld, door een jongen met een Pools klinkende naam, dat hij me wou herinneren aan het feit dat ik die avond een meeting had, of ik het wel zou kunnen vinden, dat ik mocht parkeren op het terrein en dat hij nog een speciale aanbieding had. Deze seminar was onderdeel van een reeks seminars en ik kon het speciale tarief krijgen als ik nu besloot naar alle seminars te gaan.
Nogmaals bedankte ik beleefd voor hun aardige aanbod, ik wou eerst even die avond bekijken en dan verder zien. Tuurlijk, zei hij, slim van me, begreep hij helemaal. Kom wat vroeger en vraag even naar mij dan hebben we het er nog over.
That would be fun, antwoorde ik maar.

Ondertussen begon de spanning bij mij al wat op te lopen. Dijanne vertelde mij vooral mijn portomonee thuis te laten omdat ze anders zeker het geld er zouden uitpraten, mensen waarschuwden mij geen drankjes aan te nemen, vanwege bedwelmden stoffen en op internet hoef je maar even te googlen en je weet dat je met Scientology gewoon met een sekte te maken hebt. Een sekte die vooral op geld uit is.

Dat kan je zien als je het parkeerterein oploopt. Grote en mooie auto’s. De portier wijst me naar mijn zaaltje en ik loop er heen. Mijn opname apparatuur brandend in mijn tas, uit nog natuurlijk. Mijn verhaal dat ik bedacht had, was dat ik slecht engels sprak en dat ik opnam om het ’s avonds met een woordenboek nog eens terug te kunnen luisteren. Als zij dan de suggestie zouden doen dat ik het maar moest onthouden zou ik iets vertellen over mijn slechte geheugen.
Ik wist alleen niet of me dat in positief daglicht zou stellen, een acteur die geen engels kan, een slecht geheugen heeft en graag naar Hollywood wil verhuizen..
Daar zat ik mis. Ik denk dat als je daar als acteur binnenkomt die alleen maar slecht engels spreekt en een slecht geheugen heeft dat je de positieve uitzondering bent.
Tenminste in mijn groepje waarmee ik de seminar volgde.

Maar eerst nog de entree, je loopt door een mooie tuin, langs een theatertje, waar danseressen dansen, langs een patio, langs een bar, links de trap op en dan naar binnen. Rood tapijt, veel nep goud, maar toch nog net chique en overal boekenkasten.

Nou stellen boekenkasten mij altijd gerust. Zodra ik bij een vreemde ben scan ik toch snel even de boekenkast en wat er ook in staat, ik voel me altijd een beetje meer op mijn gemak. Die titels doen dat met me.
Hier echter stonden boekenkasten met in full-colour duizenden exemplaren van twee of drie boeken. Allemaal van dezelfde grote L. Ron Hubbards. De stichter/bedenker van de Scientology. Dat is een eng gezicht. Boekenkasten vol met hetzelfde boek.
Om mij heen lopen dan de meestal mooie meisjes, tussen de 20 en 30, allemaal dezelfde blauwe broek en dezelfde blauwe polo strak in de broek gestoken. En allemaal glimlachen ze vriendelijk.
Wat me op de een of andere reden ook niet echt geruststelt.

Ik moet een aantal formulieren invullen. Ik baal er van dat ik mijn echte gegevens invul, maar kan zou gauw geen ander adres verzinnen. Daarbij zo erg kan dat niet zijn toch?
Het is mijn eerste keer hier op scientology dus ik krijg eerst een video te zien. Over waar ze voor staan en dat ze allemaal hele gewone, lieve leuke mensen zijn. Dat de wereld hen blijft aanvallen maar dat ze alleen maar groeien en groeien.

De video heeft dat typische ‘hoeoeoeoe het gaat over iets mysterieus’-hoge syntesizer muziekje en laat in sneltreinvaart allemaal mensen zeggen dat ze gelukkig zijn. Dan krijg je de nederlandse (!) voice-over die zegt waar ze voor staan.
Hier denk ik voor het eerst over wegrennen. U moet namelijk weten dat mijn hersens ingesteld zijn op het onthouden van alles. Niet dat ik alles onthoud, maar mijn hersens hebben er een spelletje van gemaakt om alles te proberen te onthouden. Als ik de krant lees, als ik met mensen aan het praten ben, als ik loop, ben ik hetzij aan het proberen de buitenwereld te onthouden hetzij aan het nadenken. Als ik niet nadenk over iets anders kan ik het meeste wat ik meegemaakt heb nog letterlijk herinneren.

Deze video wil ik echter niet in mijn geest hebben. Ik wil het wel zien maar niet binnen krijgen. Dat lukt niet, deels door mijn hersenen maar grotendeels doordat de video gemaakt is om te indoctrineren.

Het kan aan mij liggen of misschien was het de tijd van het jaar, maar ik heb niet zo’n zin om gehersenspoeld te worden. Ik wil het zien, maar niet ervaren. Het moet aan de buitenkant blijven.
In die eerste vlaag van lichte ‘wat doe ik hier’, vraag ik aan mijn persoonlijk meisje, een meisje met blond krulletjes haar dat mij die avond begeleid, of ik notes mag maken. Dat mag. Mag ik het misschien ook opnemen, voor mezelf. Sorry geen recordings. Het is gewoon voor mijzelf om later nog eens terug te luisteren. Nee sorry geen recordings, maar op de dvd die ik gratis krijg staat ook alles, glimlacht ze me.
Ok dank je wel.
Shit denk ik. Wat nu. Ik had het niet moeten vragen denk ik, ik had het gewoon moeten doen. Nu kan ik niet meer de onwetendheid spelen.

Ik had gerekend op een grote groep mensen die in een soort van college-zaal de seminar zou volgen.
Dat blijkt niet zo te zijn.
Ik zit met tien andere mensen in een kamertje, met wederom langs een hele kant de boekenkasten met het werk van L.
Mijn medecursisten zijn een allegaartje van eerste, twee en laatste kansers.

- - WORDT VERVOLGD

Trein- Bij Frankfurt- richting Amsterdam
12 maart 18:36

Als ik ietsjes onderuit gezakt probeer te zitten, steekt het gedeelte van de rugleuning dat me zo stevig ondersteunt als ik kaarsrecht zit, akelig in het midden van mijn rug. Omdat dat na tien minuten al pijn doet, word ik gedwongen om rechtop te zitten. Omdat ik rechtop zit kan ik niet slapen. En slapen is op dit moment na twee uur in de rein en vijf te gaan, hetgeen wat ik het liefst zou doen.
Mijn nek heb ik verrekt vandaag. Of gisteren. Het doet pijn als ik naar rechts kijk. Misschien heb ik in mijn hotel verkeerd gelegen of misschien heb ik te lang gelopen met mijn grote backpack plus handbagage voor mijn trip naar LA.

Het zijn dit soort momenten waar ik erg van genieten als ik op reis ben. Ik houd wel van vermoeidheid in combinatie met lichamelijke ongemakkelijkheden die je bij reizen zo vaak tegenkomt. Het is zelfs zo dat als ik door het jaar heen rugpijn heb dat ik dan meteen dat vakantiegevoel krijg. Waarschijnlijk noemen me vrienden me daarom een romanticus.

Nu ik de laatste tijd wel eens in een hotel mag slapen dacht ik dat de ongenoegelijkheden van het kamperen en daarmee juist dat vakantie gevoel tot het verleden zou behoren.
Dat is niet zo.
Waarschijnlijk heeft dat te maken met een andere verwachting.
Als je een hotelkamer binnenkomt, dan wil en verwacht je maar een ding. Neerploffen in comfort.
Je zware tas van je af laten geleiden en op het bed gaan liggen en voor de rest nergens meer over na te hoeven denken.
Daar betaal je immers voor. Maar daardoor is het ook zo dat een slechte kraan in een hotelkamer meer ergernis met zich mee kan brengen dan het totaal ontbreken van water als je wild kampeert in Roemenie.

Niet dat ik een lekkende kraan had in Berlijn.
Mijn kraan werkte uitstekend.
Ik rijd door Duitsland, langzaam begint het donker te worden en vraag me af of er dan werkelijk helemaal niets mis zal gaan.

toen ik, fris aangekomen in groep 1 van de basisschool, de opdracht kreeg om met een prikpen een plaatje van een zwarte piet uit te prikken, zag ik daar het diepere nut niet van in. Terwijl mijn klasgenootjes driftig aan de slag gingen, vroeg ik de juf om een schaar.

Knutselen is nooit mijn hobby geweest. Als het dan echt moet, doe ik het wel, maar ik heb er het geduld niet voor om iets echt mooi af te maken. Ik denk dat mijn handschrift hier een mooie illustratie van vormt: het heeft een praktisch nut in zoverre ik het zelf terug kan lezen (wat soms wel eens tegen wil vallen), maar mooi is het zeker niet. Maar nooit ben ik jaloers geweest op mensen met mooie bolle en krullende handschriften. Ik keek zelfs neer op meisjes die boven elke i een bolletje inplaats van een puntje plaatsten. Wat een tijdverspilling.

Een kleine twee jaar woon ik nu aan de Pretoriusstraat in Amsterdam, in een groot pand dat wij gekraakt hebben van meneer El Kaldi, die zich waarschijnlijk achter een berg in Marokko zit te verstoppen voor schuldeisers. Terwijl hij daar wacht, kunnen wij mooi even in zijn huis wonen, dachten wij. Helaas had hij er niet zo goed voor gezorgd, alles was gestript; er was geen water, gas en elektra meer en er zaten alleen nog vloeren in het huis.

Knutselen, klussen, meditatieve tijdsbesteding, hoe je het ook wil noemen, daar kwam het toen wel op aan. Het is niet zo dat ik twee linker handen heb, maar ik had dus eigenlijk nog nooit een schroef in een muur geboord. Tot mijn verbazing moest daarvoor nog flink kracht zetten: ik had gedacht dat zo’n boor dat wel vanzelf zou doen. Al doende werd ik wat wijzer en hoewel een klusje meestal vies tegen valt (want het duurt altijd drie keer langer dan je had gedacht en je hebt nooit in huis wat je nodig hebt) is er stiekum ook wel iets leuk aan. Wat dan?

Nou, dat gevoel van enorme tevredenheid als je door je huis kijkt en rondloopt. Ik doe het licht aan dat ik zelf heb aangelegd (verlichting, de zoektocht van elke filosoof), ik trek de wc door die ik daar heb neergezet, ik ga in mijn bed liggen, dat ik zelf heb gebouwd, ik kijk door het raam dat ik zelf in het kozijn heb gezet. En zo kan ik nog uren doorgaan, maar ik zal het je besparen. Wel is het eerlijk om er bij te zeggen dat de douche meestal lekt, de wc ook (no matter hoeveel kit ik er ook tegen aan smeer), dat als er boven iemand loopt er dan beneden gruis door het plafond valt en dat mijn moeder de rillingen over haar rug lopen als ze eens op bezoek is.

 Daarnaast schept het ook een band met je huisgenoten om samen, balancerend op een ladder, gipsplaat boven je hoofd, schroef in je mond, maar één accuboormachine die je ook nog heel onhandig moet zien door te geven, te proberen een plafond te maken. Ernstig vermoeid, armen verlamd van het werken boven je kracht, om een uur of tien s’avonds boven een bord lauwe patat voel je dan toch wel een diep gevoel van verbroedering.

Een bericht vanaf het terras ‘old schuitje’ ergens in zeeland, waar ik sinds een dag of drie verblijf. Ik zit hier nu al vier uur en heb met mijn oren reeds de volgende zinnen opgevangen:

Vrouw1: weet je wat ik aan haar nou zo vervelend vind? Ze betrekt alles wat ik zeg op zichzelf.
Vrouw 2: Oh volgens mij heb ik dat ook heel erg.

En deze, opgevangen van een man met een opgevouwen NRC onder zijn arm, een broodje kaas gezond onderweg en een glas Spa Rood op zijn tafel, evenals een pakje Marlborro light en zijn sleutels. De telefoon had hij in zijn hand, waarin hij de volgende zin zei:

Man: Weet ik wat een retorische vraag is?

In werkelijkheid zit ik natuurlijk niet op het terras van cafe ‘old schuitje’ in Zeeland. Maar om meteen maar het verwijt dat mij in de toekomst vaak o zo vaak zal gaan treffen te ontwijken zal ik zeggen dat het een grap is.
In de trein richting Arnhem, waar ik nu een week resideer, had ik ook al het genoegen om een bijzonder moment in het leven van een medereiziger mee te maken:

Meisje 1: Ik maak ook heel vaak flensjes.
Meisje 2: Wat zijn dat?
Meisje 1: Gewoon dan klop je twee eieren met melk en suiker en dan leg je daarin oud brood te weken dat je op bakt.

Een bijzonder moment, me dunkt. Meisje 1 leeft schijnbaar al een tijdje in een parallelle wereld. Belangwekkender is het evenwel voor Meisje 2. Zij zal voortaan door het leven gaan als iemand die er van overtuigd is dat Flensjes Wentelteefjes zijn. Een afspraak waar ze zich aan zal houden tot de kwade dag, dat ze ergens, op de camping, in de keuken, in het pasgewassen bed, ruzie krijgt met haar minnaar, beste vriend, moeder of baas. Iemand in ieder geval die zal volhouden dat flensjes niet in eieren gebakken brood zijn of dat in eieren gebakken brood helemaal geen flensjes heten, maar wel degelijk wentelteefjes. Hoogoplopende ruzie zal het gevolg zijn, ze weet het immers zeker. ‘Nee’, zal ze schreeuwen, ‘dat heet een wentelteefje. Ik weet het zeker.’
Als zij in bed ligt met de man die ze de nacht daarvoor tot echtgenoot voor het leven heeft gekust en met wie ze die ochtend tussen het witte, pasgewassen beddengoed nog enigszins suf aan het nagenieten is, en het gesprek mocht, in het kader van het naderende ontbijt/lunch , gaan richting het nuttigen van wentelteefjes, kunnen wij, arme, passieve maar goedwillende toeschouwers slechts twee dingen hopen: laat haar iemand zijn van het rustige type, laat haar niet koppig zijn en denken dat ze daadwerkelijk weet in wat voor wereld ze leeft. Laat haar denken, ja ik denk nu al heel mijn leven dat ik weet hoe de dingen genoemd worden, maar wellicht zat ik er naast.
Het andere wat we kunnen hopen, is dat het een gemengd huwelijk betreft tussen een Vlaming en een Nederlander. ‘Ach’ zal ze dan zeggen, ‘wat grappig dat jullie dat Wentelteefjes noemen. Kom eens hier gekkerd, met jullie rare naampjes’.

Zo niet, dan zal de ontnuchtering, de harde klap, dat je eigenlijk helemaal niets van de wereld weet, dat je in een gebrekkige sprookjeswereld leeft waar het decor van bordkarton is, dat de levensechte uitdrukkingen van de thunderbirds poppetjes niet bestaande zijn, dat je je niet meer kunt voorstellen dat de touwtjes die aan die poppetjes zaten, waar je nu, al zou je het willen, al zet je al je verbeeldingskracht in, niet meer naast kunt kijken, al die jaren niet hebt gezien, ondragelijk zijn. Misschien wel net zo ondragelijk als het gevoel dat ik nu precies twee weken heb. Precies twee weken, omdat het precies twee weken geleden is dat mijn vriendin (ex-vriendin typ ik toch nog maar even niet) heeft vertelt dat ze het eerste jaar (!) van onze relatie ook gevreeën heeft met iemand anders. En ik heb al die tijd gewoon geleefd, heb al die tijd gedacht dat ik wist hoe de wereld er uit zag, welke kleur de bloemen hadden en wie ik praatte als ik met mijn ex-vriendin aan het praten was.

Ik liep net door het Oosterpark, het park in Amsterdam-Oost, waar ik sinds een maand dicht bij in de buurt woon. Het gekke van dat park is dat er in twee, drie bomen in het midden van het park een enorme zwerm Grasparkieten (oh commenter, verbeter me als ze anders heten) zit. Die vogels zijn er pas sinds een jaar of twee, het zijn een soort papegaaien (zoals alle parkieten) en ze hebben iets exotisch. Nadeel van deze allochtone vogels, die het erg plezant vinden om zich in hun eigen groep terug te trekken, is dat ze een enorme herrie maken.
Rond de bomen kon je eigenlijk niet komen omdat het lawaai gewoon niet te harden was.
Ik liep er langs omdat ik even na wou denken over mijn documentaire, die volgende week af moet zijn. Probleem is momenteel dat hij nu in de ruwe versie 40 minuten duurt, terwijl hij 25 minuten mag duren. Door goed te monteren, mooie overgangen te maken en onzuiverheden eruit te halen zal er waarschijnlijk al een minuut of 8, 10 wegvallen maar voor de overige vijf moet ik goed nadenken.
Misvormd door mijn blik die zich nu voortdurend richt op het intergratie debat, zag ik ook in de overlast die die immigratieparkieten veroorzaken een mogelijke beeldspraak waarvan ik hoopte dat Geert Wilders nooit de fijnzinnigheid of het poëtisch inzicht zou hebben om die te gebruiken. Mensen met zulke ideeën en beeldspraken die verder gaan dan ‘tsunami’ dat zijn de waarlijk gevaarlijke mensen. Gelukkig hoeven we niet te vrezen dat Geert Wilders binnenkort fijnzinnig wordt.

Omdat ik dus moet korten in mijn docu, hier alvast een gedicht dat ik schreef toen ik Antwerpen verliet en dat dus zeker niet in de documentaire zal te beluisteren zijn. Maar nu dus wel, exclusief, op deze site.

Een jongen nog
Zonder vaderland
In den vreemde

Maar zinken deed ik niet
Zelfs zonder gespartel of gepraat
Met geleende woorden

Bleef ik en keek

En ja
Ja
Ook hier bestond de zon
Uit vuur en scheen
De mensen dagen terug
En jaren heen

Ik bleef en keek
De vrouwen in het
Cafe en mannen
Die dronken dronken
Plannen maakten

Het vreemde ging er af
En soms ja soms dacht ik
Zelfs in de schoot van
Een vrouw een vaderland

Tot elk gezicht land werd
En land nog slechts gezicht was

En keer op keer keer wist ik weer
Dat ik al die tijd niks geweten had
dus hield ik op te weten

Een jongen nog