Vervolg van geheim reisdagboek - VII
We zitten met exact tien cursisten in een vrij kleine kamer. Naast me staat weer zo’n boekenkast (L Ron Hubbard heeft de meeste titels ter wereld op zijn naam staan, meer dan 1000) en op de grond ligt rood tapijt. Alles straalt luxe uit.
Voor ons zitten onze twee leraren. Mark McPherson is daar een van, de ander is een vrouw en samen stellen ze zich enthousiast voor.
Mark is een drukke prater, een enthousiasteling die veel met zijn armen zwaait en de vrouw is rustig en lief.
Daarna is het onze beurt om te vertellen wie we zijn, waarom we vanavond hier zijn en wat voor toneelervaring we hebben.
De eerste die zich voorsteld is een wat dikke man van 34, die hondenkapper was (een vrij serieus beroep in de States – in ieder geval LA), in het oosten van het land woonde en nu besloten had om toch maar in de filmwereld zijn succes te beproeven. Zijn ervaring beperkt zich tot de musical op de lagere school.
Later vraagt hij of hij, als hij modelen-werk wil krijgen, foto’s met ontbloot bovenlijf moet opsturen naar managers. De vrouw onderdrukt een verbaasde frons en zegt dat dat zeker iets is wat je zou kunnen overwegen. De man zegt dan voornamelijk geïnteresseerd te zijn in Material Arts films.
Daarnaast zit de ster van ons gezelschap. Een meisje van een jaar of 26 die zowaar SAG-Eligible is.
SAG is de Screen Actors Guild, de acteursvakbond. Alle grote films en de meeste van de kleine zijn SAG films, films waarin alleen acteurs die bij het Screen Actors Guild zitten mogen spelen. Als je geen SAG bent kun je niet spelen in die films. Punt is dus om zo snel mogelijk SAG te worden. Niet alleen is dat vrij prijzig (zo’n $2500 per jaar), de voornaamste moeilijkheid is dat je pas lid mag worden als je in een SAG film speelt.
Een beetje zoals die clubs waarin je alleen maar naar binnen mag als je lid bent, en je lidmaatschap binnen moet halen.
Om die tegenstrijdigheid te omzeilen zijn er drie manieren om toch nog aan zo’n SAG lidmaatschap te komen.
De eerste is de meest voorkomende. Vouchers verzamelen. Dat gaat zo: het is afgesproken met de bonden (elke beroep binnen de film -regisseurs, editors etc. heeft zijn eigen machtige bond -u herinnert zich vast nog de staking van de Writers Guild) dat in elke SAG-film de eerste 45 figuranten SAG moeten zijn.
Soms gebeurt het dat je op de filmset staat er plots blijkt dat vijf SAG-figuranten niet zijn komen opdagen.
Dan komt de figuranten regie-assistent naar de figuranten toe en zegt, redelijk willekeurig als ik het goed begreep, jullie vijf zijn SAG voor vandaag. Je krijgt dan een voucher. Drie vouchers is jackpot, dan kan je SAG Eligible worden. Je mag dan twee jaar SAG en non-SAG films draaien.
Er zijn natuurlijk ook andere wegen. David Lynch bijvoorbeeld is iemand die zijn producties zolang mogelijk SAG-loos houdt. Met SAG acteurs en non SAG door elkaar. Op een gegeven moment zijn ze daar bij het SAG zat van (waarschijnlijk doordat ze geld mislopen) en zeggen; ok we maken deze hele film SAG. En iedereen die er dan in meespeelt wordt dan in een keer SAG gemaakt. Ook gebeurt het soms dat bepaalde studenten- of kleine filmpjes in een keer SAG gemaakt wordt. Wat daar de voorwaarden voor zijn lijkt niemand echt te weten.
De derde mogelijkheid is om een commercial te boeken. Aan commercials wordt zoveel geld bestaat en vaak aan zo weinig acteurs dat als de pr mensen van het bedrijf het in jou zien zitten ze je probleemloos SAG kunnen maken.
Dit langharig meisje bij de Church was dus SAG Eligible en was daarmee een aantal serieuze stappen voor op de rest van mijn cursusgroepje.
Naast haar zat een zeventien-jarig meisje heel hard te glimlachen. Ze had witte gymschoenen aan en zag er een beetje goedkoop sexy uit. Ze kwam net van middelbare school en was nu heel erg blij dat ze naar Hollywood ging. Ze was ontdekt. Door iemand. Die had verteld dat ze naar Hollywood moest gaan.
Naast haar zat haar vader. En zag zij er een beetje trailer-trash uit, haar vader was het gewoon. Een klein staartje, Wit hemdje met hawaii-achtig bloesje erover, tatoos, ringen, de hele mikmak. Ze kwamen uit het midden van het land, en waren nu bij deze cursus om een manager te krijgen zodat haar dochter zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld zou kunnen gaan verdienen. Wat daar gedaan voor moest worden, moest daar maar voor gedaan worden. De vader rook een kans om stinkend rijk te worden, het meisje om erg beroemd te worden.
Later in de cursus moest de man die het Scientology verhaaltje hield ze een aantal keer vragen om niet alle antwoorden voor te zeggen. Ze waren al eerder bij dit soort informatie-avonden geweest en hun enthousiasme daarover kende geen grenzen.
De dikke man die daarnaast zat was weer een ander verhaal. Geen sokken in zijn schoenen, wild lang haar, onverzorgde baard, joggingbroek. Waggelend kwam hij binnen en vertelde met luide stem dat hij er helemaal doorheen zat, dat hij nog net genoeg geld had om naar hier te rijden. Dat hij eerst nog had getwijfeld tussen Las Vegas en Hollywood maar toen ‘voelde’ dat hij naar Hollywood moest gaan. Nu sliep hij in zijn auto en nee, hij had geen acteerervaring.
‘You have such an incredible voice’ zei de mevrouw.
Hij klaarde een beetje op en zei dat dat was wat hij wou gaan doen. Voice-over werk.
We gingen verder het rijtje af. Een armeense dame. Grote vetkuif, kort spijkerrokje, geel t-shirt. Had in Armenie O6-reclames en seksreclames gedaan en was nu naar Amerika gekomen om het grote geld te gaan verdienen. Ze wou hier ook reclames gaan doen en zocht een manager.
‘Your english is so good’ zei de mevrouw.
‘thank you’
‘I mean you have such a huge accent but you don’t have to think about the right words, so amazing’
Daarachter zat een man van een jaar of veertig. Goud oorbelletje, witte spijkerbroek, bloesje met korte mouwen, kort geknipt grijs haar. Hij speelde golf en wou graag in reclames spelen.
Daarna stelde een mooi afro-amerikaans meisje van 22 zich voor. Behalve dat ze wat verlegen was misschien was leek ze me (eindelijk) een gewoon leuk en mooi meisje. ‘You should so be on the Disney Channel’, zei de mevrouw.
Ik was aan de beurt. Frank heette ik. Acteerschool in Holland gedaan en wil nu gewoon kijken hoe het hier aan toe gaat. Of Hollywood misschien iets voor mij was.
Halverwege de les kwam nog een afro-amerikaanse jongen binnen met wijde broek die de les verstoorde, maar gewoon naar zijn stoel liep. Ook toen de lesgevers even stopte en hem verwelkomde keek hij met strak gezicht naar de stoel waarop hij wou gaan zitten.
Ondertussen is er schuin achter mij een man komen te staan, ik kan voorlopig nog niet echt achter zijn functie komen. In ieder geval durf ik mijn recorder niet meer aan te drukken. Het maakt geen lawaai, maar als ik hem aan zou zetten gaan er nogal wat lichtjes branden en een rood knopje met ‘rec’ knipperen.
Ik probeer me te concentreren op wat er vertelt wordt. Eerst met grote argwaan, grote reserves en grote innerlijke strijd of ik toch niet mijn recorder aan moet zetten, maar langzaam steeds meer ontspannen.
Wat die twee mensen namelijk vertellen, waren namelijk helemaal geen gekke dingen. Het was puur praktische informatie, afgewisseld met al dan niet persoonlijke anekdotes.
Het ging over de weg naar roem, dat je als acteur of actrice in LA een stapeltje goede foto’s nodig hebt, een manager, een agent en een SAG lidmaatschap. Bij al die onderdelen komt het er op neer om niet op te geven, goed te weten wat je aan het doen bent en origineel te zijn in je benadering. Exact wat Dijanne mij zo vaak verteld had.
Op een gegeven moment werd ik zelf lichtelijk enthousiast en dacht echt iets te leren waar ik in Nederland wat aan zou hebben. Buiten pas bedacht ik me dat je in Nederland niet hoeft op te vallen te midden van honderdduizenden. Grote kans dat als je in Nederland iemand met aanzien mailt, dat je dan gewoon een mailtje terugkrijgt.
Na dik twee uur, waar ik bij tijd en wijle haast vergat dat ik daar zat als documentaire maker en niet als jongen die wil gaan acteren in Hollywood, kwam de man die achter mij stond naar voren en vroeg wie het werk van L. Ron Hubbard kende. Ik zei niet dat ik wel eens een boek van hem had gezien, maar hield me stil omdat ik wist dat nu het Scientology verhaal zou komen.
De man zei: ‘relax, ik zal jullie nu het Scientology verhaal vertellen. Jullie hebben net allemaal geweldige tips gehad van deze schitterende mensen, maar laat mij julie nu een persoonlijk verhaaltje vertellen.’
En hij vertelde over dat hij al een tijd op off-broadway werkte en hij nu uitgenodigd was voor een grote auditie voor een rol die op zijn lijf geschreven stond. Dat hij daar heel enthousiast over was, zich als een gek voorbereide, mentaal en fysiek. Helemaal zeker wist dat hij de rol zou gaan krijgen, maar tijdens de auditie ineens verstijfde, overmand door zenuwen als hij was en geen noot meer uit kon brengen. En dat hij totaal niet snapte hoe dat kwam. Ons groepje lachte, alsof we wouden zeggen, ja dat overkomt ons allemaal wel eens, zo’n rot auditie. Alhoewel ik denk dat zeker de helft van die mensen nog nooit een auditie had meegemaakt.
Die jongen vertelde dus dat hij in de put zat. Zijn rol die zijn carriere zou moeten openbreken was door zijn neus geboord, door zoiets oncontroleerbaars als zenuwen.
Maar, u raad het al, daar kwam de Scientology op zijn pad.
Een van de grote basis poten van de Scientology is het streven naar Clearness. Volgens de Scientology bestaan je hersens uit twee delen, de actieve en de re-actieve. Die re-actieve daar wordt al het pijn, al het trauma en al het dood opgeslagen. En die pijn kan zo groot worden dat niet alleen je re-actieve deel vol komt te zitten, maar zelfs je actieve deel.
Daar zijn vier stadia in. Eerst ben je gewoon blij, je hebt nog geen pijn gekend. Dan komt de woede als reactie op de eerste pijn, daarna angst als er nog meer pijn bijkomt en tenslotte apathie als je hele hersens vol zitten met pijn.
En wat doet de Scientology nou? Ze bieden cursussen aan waarin die pijn wordt weggehaald, ze zuiveren je, zodat je uiteindelijk weer Clear zult zijn. Een staat waarin je open, lief en blij bent. Waar je niet gehinderd wordt door plotselinge angsaanvallen, zenuwaanvallen of chagrijnigheid.
Het zou flauw zijn om Tom Cruise die op de bank bij Oprah springt een goed voorbeeld van Clear te noemen, maar ik ben nou eenmaal een beetje flauw.
Vervolgens moeten we allemaal iets opnoemen dat onze carrière in de weg staat. De angsten, onzekerheden en twijfels komen bij iedereen snel en gemakkelijk. Ook ik ben eerlijk geweest, iets wat bijna niet anders kan in zo’n situatie.
‘Nou, bedenk wat die angsten in de weg staat. Bedenk nu wat er zou gebeuren als je die angsten niet meer hebt. Hoe veel zou je daar voor over hebben ?’ De man die in zijn auto slaapt krijgt op dit punt tranen in zijn ogen.
‘Wie denkt dat dit systeem werkt? Ik wil graag handen zien van mensen die denken dat dit systeem werkt? Ik kan jullie nu een 10 daagse cursus aanbieden, waarbij je die tien dagen kan verspreiden over een periode zo groot als je zelf waarin je begeleid gaat worden door Joyce Wallace (de lesgevers zuchten even hoe geweldig Joyce Wallace is)? Wie denkt zo’n cursus te willen?’
En iedereen steekt zijn hand op. Ik merk dat het moeilijk is om niet je hand op te steken omdat je het dan oneens moet zijn met de cursusleider. En omdat er in het eerste uur al uitgebreid is gesproken over het belang van hulp aanvaarden in je carriere is dat heel moeilijk.
En wat er nu gebeurd doet me besluiten onmiddellijk weg te gaan. Eerder al in die les hadden de mensen geapplaudisseerd toen de mevrouw vertelde dat ze door met iemand te praten op de set van figurant werd gepromoveerd tot actrice en dat ze toen met een dagje werk 45.000 dollar verdiende. Iedereen applaudiseert, want dit is wat iedereen in die zaal wil. Een dag werken en 45.000 dollar verdienen. Geld.
Nu komen er na de vraag wie zo’n cursus denkt te willen zes mooie meisjes in het blauwe spijker uniform binnen om onze inschrijving voor de cursus officieel te maken. Ze nemen witte envelopjes mee waarop je gegevens moet schrijven en geld moet instoppen. Geld. Daar ging het eigenlijk de hele tijd om.
Ik sta op, bedank de leraren maar zeg dat ik nu echt weg moet gaan. Ze leggen uit dat we nog naar de filmzaal gaan om met zijn allen een filmpje te bekijken over de Church, maar ik zeg dat ik echt weg moet. Ze dringen aan, maar ik houd vol en dan spurt ik uiteindelijk weg. Mezelf onderdrukkend om niet te gaan rennen. En doodmoe van drie uur opletten (in beide betekenissen) kom ik thuis.
Drie dagen later word ik gebeld of ik nog interesse heb in de cursus. Ik weiger beleefd. Twee dagen later bellen ze nog eens zo herhalen ze dat nog drie keer, daarna sturen ze mailtjes. Persoonlijke mailtjes van Mark McPherson (hier is zijn imdb.com) waarin hij vraagt hoe het met me gaat en of hij iets voor me kan doen.
En ik kan me plots zo goed voorstellen dat als je hier zit zonder vrienden, zonder familie, zonder werk, zonder hulp dat je dolblij bent met een Mark McPherson die persoonlijk aan jouw vraagt hoe het met je gaat en of hij misschien iets voor je kan doen.
En ik ben blij dat Dijanne wel vrienden heeft en werk. En dat ze weet wat ze aan het doen is daar in LA. En vooral dat ze in niets lijkt op mijn tien medecursisten van die avond.
Drie dagen voor ik naar Nederland vlieg kom ik in een supermarkt die dikke man tegen die in zijn auto slaapt. Eerst herkent hij me niet, maar als ik aandring praat hij graag over zijn ‘pijnverwijder’ cursus. Je moet alles zelf doen en hij kan het iedereen aanraden. Nu had hij alleen geen geld meer, maar hij mocht gratis zo veel als hij wou in de bibliotheek studeren.
Dan verteld hij dat ik nog wel iets gemist heb die avond. Hij moest zijn autosleutels nog ophalen en stond bij een receptie te wachten toen hij zich omdraaide en recht in de ogen van de roodharige uit That 70 Show keek.
Ik knipper met mijn ogen, dat vind ik namelijk een van de mooiste vrouwen op de televisie. Was zij daar?
Ja, ze was daar. Hij had haar verteld dat hij zo’n grote fan van haar was en zij had heel vriendelijk tegen hem gedaan en gezegd dat ze bij de Church zo ontzettend aardig waren.
Ik kan het niet helpen dat ik even heel erg verdrietig word van dit nieuws. Zo’n leuk meisje. Ook zij was dus aan de bak gekomen dankzij het grote netwerk van de Scientology Church.
De man rekent zijn zorgvuldig bij elkaar gesprokkelde maaltijd van blikjes bonen en blikjes vlees af. Hij lijkt nog steeds gelukkig van de herinnering aan zijn ontmoeting. Dan geven we elkaar een hand en loopt hij naar zijn auto toe. Een klein busje met een matras. Hollywood - stad vol dromen.